Na szkolnym placu w Olszewnicy (gm. Kąkolewnica) stoi niezwykły strażnik – smukły, błękitny słup sakralny, który od lat cicho towarzyszy codziennemu rytmowi wsi. Jego forma, zbliżona do charakterystycznego słupa z Radzynia Podlaskiego przy ul. Jana Pawła II, zdradza pokrewieństwo z tradycją budowy kapliczek-słupów na przełomie XIX i XX wieku. Choć przeszłość tego obiektu kryje się w półmroku historii, nadal przyciąga wzrok i intryguje swoją harmonijną sylwetką.
Przy zbiegu ulic Branickiej i Zielonej w Wohyniu znajduje się pamiątkowy krzyż ustawiony w 1933 roku – roku szczególnym dla Kościoła katolickiego. Wtedy to papież Pius XI ogłosił Rok Odkupienia, upamiętniający 1900 lat od męki, śmierci i zmartwychwstania Chrystusa. Jubileusz ogłoszono w Wigilię 1932 roku, a jego trwanie wyznaczono od 2 kwietnia 1933 do 2 kwietnia 1934. W całej Polsce zaczęto wówczas wznosić okolicznościowe krzyże jako wyraz wdzięczności, modlitwy i przywiązania do wiary – jednym z nich jest właśnie ten w Wohyniu.
Krzyż stoi na solidnej, betonowej podstawie. Jego konstrukcja to masywne, drewniane belki, dziś już wyraźnie naznaczone upływem czasu. Żółta farba, którą pokryto drewno, spękała i zaczęła odchodzić płatami, co świadczy o długotrwałej walce z deszczem, mrozem i słońcem. Ramiona krzyża wyróżniają się charakterystycznym kształtem: kończą się szerokimi, trapezowatymi zwieńczeniami o ściętych krawędziach.
Na skraju pól, tam gdzie ciche miedze łączą Wohyń z Branicą-Kolonią (gm. Wohyń), stoi niewielka kapliczka – niepozorna, a jednak przyciągająca wzrok. Wyrasta z ziemi jak strażniczka dawnych historii, wpatrzona w równiny, które od pokoleń uprawiali miejscowi gospodarze. Choć wykonana w nowszym, uproszczonym stylu, ma w sobie coś z ponadczasowego uroku przydrożnych kapliczek słupowych, obecnych w polskim krajobrazie od wieków.
W Ossowie (gm. Wohyń), tam, gdzie drogi krzyżują się niczym ludzkie losy, stoi drewniany krzyż – cichy świadek historii, modlitw i codzienności. Wzniesiony w 1951 roku z fundacji Stanisława Masłowskiego, a odnowiony w 1998 roku, jest nie tylko znakiem wiary, lecz także symbolem wdzięczności i nadziei mieszkańców tej ziemi.
W Worońcu (gm. Komarówka Podlaska), tuż przy drodze, naprzeciwko posesji oznaczonej numerem 10, stoi murowana kapliczka z 1958 roku. Wzniesiona z fundacji mieszkańców, jest świadectwem ich głębokiej pobożności i zaufania wobec Maryi, której zawierzyli swoje życie w trudnych, powojennych czasach.
7 listopada 2025 roku, po uroczystej akademii z okazji Narodowego Święta Niepodległości, na terenie I Liceum Ogólnokształcącego w Radzyniu Podlaskim posadzony został Dąb Tysiąclecia Królestwa Polskiego. To niezwykłe drzewko, nazwane pieszczotliwie „Bartusiem”, jest oryginalnym potomkiem najsłynniejszego w Polsce pomnika przyrody – legendarnego Dębu Bartek, rosnącego na terenie Nadleśnictwa Zagnańsk w Górach Świętokrzyskich.
W Niewęgłoszu (gm. Czemierniki), tuż przed posesją oznaczoną numerem 132, wznosi się niezwykła kapliczka Matki Bożej Gromnicznej – drewniane dzieło ludowej sztuki sakralnej, powstałe w roku 2024. To niewielkie, lecz pełne wdzięku sanktuarium stanowi połączenie wiary, tradycji i rzemieślniczego kunsztu.
W Kąkolewnicy, przy ulicy Rudnik – naprzeciwko posesji oznaczonej numerem 83 – znajduje się wyjątkowe miejsce modlitwy i zadumy: kamienna grota Matki Bożej Fatimskiej. Wzniesiona została w 2004 roku jako wyraz wdzięczności, a jej fundatorem był Henryk Gomółka.
Od południowej strony zabytkowego kościoła pw. św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Czemiernikach wznosi się niezwykła figura Najświętszego Serca Pana Jezusa – pomnik, który swoją duchową głębią i artystycznym pięknem stanowi ciche, lecz potężne świadectwo wiary miejscowej wspólnoty. Monument ten powstał w roku 2012, w wyjątkowym momencie historii parafii – w czterechsetną rocznicę poświęcenia świątyni.
Postać Chrystusa została ukazana w klasycznej, pełnej majestatu pozie błogosławiącej. Jezus stoi z lekko rozłożonymi ramionami, dłonie ma zwrócone ku przodowi i nieco w dół – jakby chciał ogarnąć modlących się swym pokojem i miłością. Z Jego oblicza bije spokój i łagodność, a spojrzenie zdaje się zapraszać do zaufania i oddania. Na piersi, pośród delikatnych fałd długiej, powłóczystej szaty, widnieje Serce – symbol niepojętej miłości Boga do człowieka.
Na krańcu wsi Walinna (gm. Komarówka Podlaska), tuż obok Kaplicy Matki Bożej Częstochowskiej, wznosi się dostojnie krzyż karawaka, którego historia sięga burzliwego roku 1941. Wówczas powiat radzyński został dotknięty epidemią tyfusu, która rozprzestrzeniała się nieubłaganie aż do połowy 1942 roku.
2 grudnia 2003 roku w Domu Ludowym w Białej (gm. Radzyń Podlaski) swoje podwoje otworzyła Izba Regionalna – wyjątkowe miejsce, w którym czas jakby zatrzymał się w miejscu, a przeszłość ożywa na nowo w przedmiotach, wspomnieniach i opowieściach. Jej powstanie było odpowiedzią na potrzebę zachowania i ocalenia od zapomnienia tego, co stanowi fundament lokalnej tożsamości: gwary ludowej, dawnych obrzędów, pieśni, strojów, sprzętów, a także wspomnień o życiu i pracy pokoleń, które już odeszły.
W Paszkach Dużych (gm. Radzyń Podlaski), przy domu oznaczonym numerem 23, wznosi się kapliczka, od lat wpisana w krajobraz i duchowość tej wsi. To murowana budowla, datowana najpewniej na połowę XX wieku, stanowiąca piękny przykład wiejskiej pobożności i tradycji sakralnej.
Kapliczka stoi przy skrzyżowaniu z drogą prowadzącą do Paszk Małych. Ma formę smukłego słupa na planie kwadratu, zwieńczonego czterospadowym dachem krytym blachą. Na jego szczycie błyszczy niewielki metalowy krzyż, który niczym strażnik czuwa nad okolicą. Podstawa, wymurowana z czerwonej cegły klinkierowej, nadaje całości solidności i podkreśla kontrast barw.
