Cudze chwalicie, swoje poznajcie... (cz. 327)
W Worońcu, w gminie Komarówka Podlaska, tuż przy drodze, naprzeciw posesji oznaczonej numerem 10, stoi niepozorna, a zarazem niezwykle wymowna kapliczka. Murowana, wzniesiona w 1958 roku z fundacji mieszkańców, do dziś opowiada historię wiary zakorzenionej głęboko w doświadczeniu trudnych, powojennych czasów. To właśnie wtedy, w cieniu niepewności i odbudowy codzienności, powierzono swoje życie Maryi – z ufnością, która przetrwała dekady.
Smukła, dwukondygnacyjna kolumna o wysokości około dwóch i pół metra wyrasta z ziemi, z którą zdaje się być nierozerwalnie związana. Jej dolną część pokryto płytkami imitującymi kamień polny – jakby podkreślając więź z krajobrazem i rolę, jaką to miejsce ma pełnić: chronić, trwać, przypominać. Całość otynkowano na delikatny, bladoróżowy kolor, który subtelnie odcina się od zieleni pól i drzew. W tym zestawieniu barw jest coś więcej niż estetyka – jest cisza, spokój i poczucie obecności.
W centralnej części kapliczki znajduje się półkolista wnęka, otwarta na trzy strony świata, zabezpieczona przeszklonymi drzwiczkami w drewnianej ramie. To serce tego miejsca. Wewnątrz stoi figura Matki Bożej w wizerunku Niepokalanej z Lourdes – w bieli i błękicie, z rękami złożonymi do modlitwy. Na Jej dłoniach spoczywa różaniec, a stopy depczą węża – symboliczny obraz zwycięstwa dobra nad złem, światła nad ciemnością. Postać emanuje łagodnością i pokorą, a jednocześnie siłą, której przez lata zawierzano ludzkie troski.
Wokół figury ustawiono aniołki i kwiaty – zarówno żywe, jak i sztuczne. Każdy z nich jest śladem obecności tych, którzy tu przychodzą: z modlitwą, z wdzięcznością, z prośbą. To drobne gesty, które budują atmosferę miejsca – cichą, skupioną, niemal intymną.
Tuż poniżej niszy umieszczono marmurową tablicę z napisem: „POD TWOJĄ / OBRONĘ / UCIEKAMY SIĘ / 1959 R.” To fragment jednej z najstarszych modlitw maryjnych, słów powtarzanych przez pokolenia w chwilach niepokoju i nadziei. Data przypomina o czasie powstania kapliczki – o ludziach, którzy po doświadczeniach wojny i w realiach PRL-u odnaleźli w Maryi swoją opiekunkę i przewodniczkę.
Całość wieńczy trójkątny szczyt z wymurowanym krzyżem. Dwuspadowy daszek, pokryty blachą stylizowaną na dachówkę, nadaje konstrukcji harmonijną formę. Na jego zwieńczeniu błyszczy prosty, metalowy krzyż – znak wiary, która mimo upływu lat nie utraciła swojej siły.
Dziś kapliczka w Worońcu trwa pośród pól i łąk, zanurzona w ciszy. Zatrzymuje spojrzenia przechodniów i przywołuje echo dawnych modlitw. Jest nie tylko materialnym śladem przeszłości, ale także częścią duchowego pejzażu tej ziemi – miejscem, gdzie codzienność spotyka się z tym, co niewidzialne, a niebo zdaje się być na wyciągnięcie ręki.
Komentarze obsługiwane przez CComment