POZNAJCIE

Cudze chwalicie, swoje poznajcie... (cz. 336)

W Brzozowicy Dużej (gm. Kąkolewnica), stoi kościół, który od pierwszego spojrzenia nie pozwala przejść obojętnie. Parafialna świątynia pw. św. Maksymiliana Kolbego nie tylko dominuje nad okolicą swoją nowoczesną, geometryczną bryłą, ale niesie też w sobie historię cierpliwości, determinacji i wiary, dojrzewającej przez dziesięciolecia w cieniu politycznych zakazów.

Parafia została erygowana w 1985 roku i do dziś pozostaje jedną z najmłodszych na terenie powiatu radzyńskiego. Jej narodziny nie były jednak szybkie ani łatwe. Już w latach 50. i 60. XX wieku okoliczni mieszkańcy podejmowali starania o utworzenie nowej parafii. Na drodze stanęła jednak polityka. W realiach Polski Ludowej komunistyczne władze nie wyrażały zgody na powstawanie nowych parafii, skutecznie blokując inicjatywy wiernych. Dopiero w ostatniej dekadzie PRL opór ten udało się przełamać.

Przełom nastąpił w 1982 roku, kiedy wydano pozwolenie na budowę kościoła. W latach 1983-1984 świątynia została wzniesiona staraniem ks. Józefa Huszaluka. Rok później, w 1985 roku, parafia została oficjalnie erygowana. Dziś obejmuje miejscowości Brzozowica Duża i Mościska oraz należy do Dekanatu Międzyrzeckiego.

Wnętrze kościoła wita spokojem i skupieniem. Ściany zdobią liczne obrazy przedstawiające różnych świętych, tworząc galerię duchowych patronów. W marmurowym ołtarzu głównym uwagę przyciąga płaskorzeźba Ostatniej Wieczerzy – scena pełna ciszy i napięcia, zatrzymana w kamieniu. Ołtarze boczne kryją wizerunek patrona świątyni i parafii, św. Maksymiliana Kolbego, oraz Matki Boskiej Częstochowskiej.

Zatrzymując się w przedsionku, trudno nie zauważyć marmurowej tablicy pamiątkowej. Wyryto na niej sylwetkę kościoła oraz dewizę AD MAIOREM DEI GLORIAN – łacińskie hasło Towarzystwa Jezusowego, znaczące „na większą chwałę Bożą”. Obok znajduje się obszerna inskrypcja: „W 30. rocznicę utworzenia Parafii / pw. św. Maksymiliana Kolbego w Brzozowicy Dużej / kościół ten, wybudowany wysiłkiem parafian / w latach 1982-1985, uroczyście poświęcił / bp Piotr Sawczuk dnia 07.06.2015 r. // Wdzięczni Bogu i ludziom / ks. proboszcz Czesław Jakubiec / oraz parafianie”. To nie tylko zapis faktów, ale świadectwo wspólnoty, która ten kościół dosłownie „wybudowała wysiłkiem”.

Sam budynek jest murowany i architektonicznie wyraźnie odcina się od tradycyjnych, historycznych świątyń regionu. Kościół w Brzozowicy Dużej ma masywną, nowoczesną formę opartą na prostych liniach i ostrych krawędziach. Jego geometryczna bryła robi wrażenie surowej, ale przemyślanej i symbolicznej.

Dominantą elewacji frontowej jest wysoka, strzelista wieża-dzwonnica, stanowiąca kompozycyjne centrum całego założenia. Najbardziej przyciąga wzrok jej otwarta konstrukcja – dzwony są widoczne, zawieszone pomiędzy poziomymi belkami. Na samym szczycie umieszczono wysoki metalowy krzyż, osadzony na kuli, który symbolicznie wieńczy całą kompozycję. Charakterystycznym akcentem są też boczne, skośne „skrzydła” wieży, przypominające rozchylone ściany lub stylizowane żagle – odważny, ekspresyjny gest architektoniczny.

Bryła kościoła opiera się na kontraście dwóch materiałów: białych, gładkich powierzchni tynkowanych, dominujących w części frontowej i w wieży, oraz brązowej cegły, widocznej po bokach i w tylnej części budynku. Zestawienie bieli i ciemnej cegły podkreśla podział formy, nadając jej jednocześnie wyrazistość i solidność.

Główne wejście usytuowano centralnie, bezpośrednio pod wieżą. Prowadzą do niego dwustopniowe schody z prostymi metalowymi poręczami. Nad drzwiami znalazł się niewielki daszek, a wyżej – wąskie, pionowe okno, dodatkowo wzmacniające wertykalny charakter budowli.

Architektonicznie świątynia reprezentuje modernizm sakralny: brak ornamentów, silny nacisk na formę, symbolikę i proporcje, a także wyraźna dominacja pionów, które prowadzą wzrok ku krzyżowi i niebu. Całość sprawia wrażenie surowej, a zarazem monumentalnej – takiej, która nie epatuje zdobieniami, lecz mówi skalą, prostotą i ciszą.

Kościół w Brzozowicy Dużej to nie tylko miejsce modlitwy. To materialny ślad czasu, w którym wiara musiała czekać na pozwolenie, i dowód na to, że cierpliwość wspólnoty potrafi przełożyć się na architekturę, emocje i trwałą obecność w krajobrazie.