Cudze chwalicie, swoje poznajcie... (cz. 337)
5 grudnia 2025 roku w Samodzielnym Publicznym Zakładzie Opieki Zdrowotnej w Radzyniu Podlaskim zapanowała atmosfera skupienia i wzruszenia. Na Oddziale Chirurgii, miejscu szczególnie bliskim pamięci doktora Andrzeja Paluszkiewicza, odsłonięto tablicę upamiętniającą jego ponad dwudziestoletnią pracę jako twórcy i pierwszego ordynatora oddziału (1983–2003). Symbolicznego aktu dokonał doktor Mirosław Wójtowicz, w otoczeniu byłych i obecnych pracowników szpitala. W uroczystości uczestniczyli również synowie doktora Paluszkiewicza – obaj, podobnie jak on, chirurdzy.
Historia Andrzeja Paluszkiewicza sięga roku 1938, kiedy to przyszedł na świat w warszawskim Szpitalu Dzieciątka Jezus przy ul. Oczki. Był długo wyczekiwanym trzecim dzieckiem Antoniego i Marii Teresy – dwie starsze córki zmarły w okresie noworodkowym, dlatego narodziny zdrowego chłopca stały się dla rodziny szczególnym darem. W geście wdzięczności ojciec złożył wota dziękczynne w kościele św. Andrzeja Boboli przy ul. Rakowieckiej, jednej z najnowszych świątyń ówczesnej Warszawy. Dzieciństwo i młodość przyszłego chirurga upłynęły w Międzyrzecu Podlaskim, gdzie ukończył szkoły i zdał maturę. Mimo że początkowo nie przyjęto go na studia medyczne w Lublinie z powodu negatywnej opinii „czynników społecznych”, rok później otwarto przed nim drzwi Wydziału Lekarskiego Akademii Medycznej we Wrocławiu – uczelni kultywującej tradycje lwowskiego Uniwersytetu Jana Kazimierza.
To właśnie we Wrocławiu narodziła się jego wielka fascynacja chirurgią. Do końca życia wspominał przełomowe osiągnięcia medycyny, których był świadkiem w klinikach prowadzonych przez profesorów Kazimierza Czyżewskiego, Wiktora Brossa i Zdzisława Jezioro. Tam nawiązał przyjaźnie na całe życie i poznał swoją przyszłą żonę, Marię Teresę. Chętnie wracał do Auli Leopoldina, z dumą uczestniczył w jubileuszach absolwentów, a anegdoty z czasów studenckich potrafił opowiadać z niesłabnącym entuzjazmem. W jego gabinecie zawsze znajdował się oprawiony pełny tekst Przysięgi Hipokratesa – zasad, którym pozostawał wierny bez względu na okoliczności.
Po studiach powrócił do Międzyrzeca Podlaskiego, rozpoczynając pracę pod okiem doktora Wacława Przednikiewicza. Tam, zafascynowany medycyną zabiegową, zdobywał kolejne stopnie specjalizacji. W tym czasie urodziło mu się dwóch synów, którzy później pójdą jego śladem zawodowym. Ambicja rozwoju poprowadziła go następnie do Wojewódzkiego Szpitala w Białej Podlaskiej, gdzie przez lata codziennie dojeżdżał, jednocześnie wspierając edukację synów i młodszego brata rozpoczynającego pracę w anestezjologii.
Najważniejszy etap jego zawodowego życia rozpoczął się w 1982 roku. W nowo otwartym szpitalu w Radzyniu Podlaskim powierzono mu stworzenie od podstaw Oddziału Chirurgii Ogólnej. Przez dwie dekady kierował nim z pasją i odpowiedzialnością, kształcąc zespół, który do dziś z dumą kontynuuje jego dzieło. Nawet przy ogromnym obciążeniu pracą nie rezygnował z rozwoju – w 1989 roku obronił doktorat z nauk medycznych. Po przejściu na emeryturę został wykładowcą akademickim, przekazując wiedzę i doświadczenie studentom pielęgniarstwa oraz ratownictwa medycznego.
Doktor Paluszkiewicz zmarł w 2023 roku, na Oddziale Intensywnej Terapii radzyńskiego szpitala, otoczony troskliwą opieką lekarzy i pielęgniarek, których sam przed laty kształcił. Zapamiętano go jako człowieka pełnego empatii, który umiał czerpać radość z drobnych gestów pacjentów i nigdy nie zamykał drzwi przed potrzebującymi.
Dziedzictwo doktora Paluszkiewicza trwa – nie tylko w oddziale, który zbudował, lecz także w rodzinnej tradycji lekarskiej, kontynuowanej przez synów i wnuki. Tablica, która zdobi ścianę Oddziału Chirurgii, nie jest więc jedynie kamiennym upamiętnieniem. To symbol wdzięczności i światła, jakie pozostawił po sobie człowiek, który całe zawodowe życie poświęcił innym.
Komentarze obsługiwane przez CComment