Cudze chwalicie, swoje poznajcie... (cz. 350)
Wystarczy kilka kroków od zabudowań Brzozowicy Dużej (gm. Kąkolewnica), by codzienny pośpiech ustąpił miejsca rytmowi wyznaczanemu przez wiatr i ptasie trele. Na terenie Nadleśnictwa Radzyń Podlaski powstała trasa, która nie jest zwykłą leśną drogą. To ścieżka przyrodniczo-historyczna „Brzozowica” – półtorakilometrowa wędrówka przez przyrodę i pamięć miejsca, uroczyście otwarta 13 września 2008 roku.
Początek i koniec szlaku znajdują się przy leśniczówce. To tutaj najlepiej zostawić samochód czy rower i wyruszyć pieszo. Las wymaga ciszy – tylko wtedy odsłania swoje szczegóły, a tych tutaj nie brakuje. Już na samym początku historia daje o sobie znać – przed wojną i w czasie okupacji w leśniczówce mieszkali Edward i Eufrozyna Trzeciakowie, którzy za opiekę nad Żydówką o imieniu Ludka zostali odznaczeni medalem „Sprawiedliwy wśród Narodów Świata”.
Trasa ścieżki łączy dwa porządki: świat natury i historię zapisaną wśród drzew. W cieniu sosen i brzóz można odnaleźć odnowione obiekty, które przywołują dawne wydarzenia. Jednym z nich jest leśna kapliczka – symbol ocalenia wsi przed pożarem, który niegdyś zagrażał Brzozowicy. To miejsce skupienia, proste w formie, a jednocześnie niosące ciężar wspólnotowej pamięci. W 2008 roku obok niej ustawiono głaz z tablicą upamiętniającą leśniczego Edwarda Trzeciaka – człowieka, którego życie splotło się z tym miejscem.
Nieco dalej wznosi się kopiec wraz z pomnikiem i ziemnymi wałami. Upamiętnia on rocznicę śmierci Józefa Piłsudskiego. W tej scenerii historia nie jest zamknięta w podręczniku – oddycha razem z lasem, a wiatr przesuwający się po wierzchołkach drzew zdaje się nieść echo minionych lat.
Jednak ścieżka przyrodniczo-historyczna „Brzozowica” to nie tylko wspomnienie przeszłości, lecz także żywa lekcja przyrody. Wzdłuż trasy ustawiono dziewięć tablic edukacyjnych, które w przystępny sposób odsłaniają sekrety leśnego ekosystemu. Można tu zrozumieć ekologiczną rolę lasu i jego warstwową budowę, wsłuchać się w „ptasi budzik”, przyjrzeć się życiu mrowiska czy dowiedzieć się, które drzewa i rośliny objęto ochroną. Każda z plansz to przystanek nie tylko dla nóg, ale i dla wyobraźni.
Dla zmęczonych przygotowano ławki oraz zadaszone miejsce odpoczynku. To drobny detal, który zmienia spacer w spokojną, rodzinną wyprawę. Ścieżka jest dostępna i czytelna, a zarazem wystarczająco kameralna, by pozwolić na chwilę samotności wśród zieleni.
Brzozowica pokazuje, że las może być kroniką – zapisaną nie atramentem, lecz zapachem żywicy, szelestem liści i kamieniem, który pamięta więcej, niż się wydaje. Tutaj przyroda nie stanowi tła dla historii, a historia nie zakłóca natury. Obie tworzą opowieść, którą najlepiej czytać powoli, krok po kroku, wsłuchując się w to, co ma do powiedzenia ziemia.
Komentarze obsługiwane przez CComment