Cudze chwalicie, swoje poznajcie... (cz. 355)
Na skraju Ossowy w gminie Wohyń, tam gdzie wąska asfaltowa droga przecina morze pól uprawnych i bujnej zieleni, stoi krzyż, obok którego trudno przejść obojętnie. Naprzeciwko posesji oznaczonej numerem 3, w miejscu pozornie zwyczajnym, wyrasta znak niezwykły – krzyż niepodległości. Cichy świadek historii, wiary i lokalnej tożsamości.
Już z daleka widać jego surową sylwetkę. Wykonany z grubych, nieociosanych belek drewnianych, nie przyciąga wzroku bogactwem zdobień. Wręcz przeciwnie – uderza prostotą. Drewno jest wyraźnie spatynowane: spękane, poszarzałe, naznaczone latami deszczu, wiatru i słońca. Belka pionowa, masywna, została osadzona bezpośrednio w ziemi, jakby miała zapuścić korzenie w tej samej glebie, z której od pokoleń wyrasta życie mieszkańców. Belka pozioma zachowuje równie prostą, surową formę – bez ozdobnych zakończeń, bez dekoracyjnych detali.
W centrum, na przecięciu belek, umieszczono niewielką figurkę Chrystusa. Nad nią znajduje się półokrągła osłona, chroniąca przed deszczem i śniegiem. Powyżej, na pionowej belce, wyryto jedno słowo: „JEZU”. Niżej dopisano dalszą część modlitewnego wezwania – „UFAM TOBIE”. Te dwa krótkie fragmenty tworzą razem znane i głęboko zakorzenione w polskiej duchowości wyznanie ufności: „Jezu, ufam Tobie”.
U podstawy krzyża przymocowano współczesną, metalową tabliczkę o srebrzystym połysku. Wygrawerowano na niej krzyż oraz szczegółowy napis, który odsłania całą historię miejsca: „Krzyż postawiony w 2018 roku / w 100-lecie odzyskania/ NIEPODLEGŁOŚCI / na pamiątkę krzyża z 1918 roku. / Poświęcony w maju 2019 roku / w setną rocznicę przywrócenia / parafii Przegaliny / i przyłączenia do niej wsi / Ossowa // Wdzięczni BOGU mieszkańcy”.
To nie jest więc jedynie przydrożny symbol religijny. Krzyż w Ossowie ma charakter religijno-patriotyczny i lokalny. Upamiętnia 100-lecie odzyskania przez Polskę niepodległości (1918–2018), a zarazem odwołuje się do tradycji wcześniejszego krzyża z 1918 roku. Wpisuje się także w historię parafii Przegaliny i wsi Ossowa, przypominając o setnej rocznicy przywrócenia parafii oraz ponownego włączenia w jej granice miejscowej wspólnoty.
W pejzażu, który dla przejezdnych bywa jedynie przelotnym obrazem – kilka domów, ciągnące się po horyzont pola, cisza przerywana śpiewem ptaków – ten krzyż jest jak punkt skupienia. Skromny w formie, a mocny w znaczeniu. Łączy w sobie wiarę i historię, prywatną modlitwę i narodową pamięć. Przypomina, że wielkie rocznice – takie jak stulecie niepodległości – mają także swój wymiar lokalny, zakorzeniony w konkretnej ziemi i w konkretnych ludziach.
Krzyż z Ossowy nie dominuje krajobrazu. Nie potrzebuje monumentalności. Wystarczy jego obecność – surowa, cicha, wierna. Wpisany w codzienny rytm wsi, staje się znakiem, że pamięć o przeszłości, wdzięczność i wiara wciąż są tu żywe – tak samo jak pola, które go otaczają.
Komentarze obsługiwane przez CComment