Cudze chwalicie, swoje poznajcie... (cz. 358)
Tuż obok kościoła parafialnego pw. św. Małgorzaty w Ulanie-Majoracie uwagę przyciąga niezwykła kapliczka. Nie jest to jednak zwykła przydrożna figura. To opowieść o nadziei, bezradności i wdzięczności, zapisana w kamieniu i metalu.
Na masywnym, naturalnym głazie narzutowym ustawiono figurę Matki Bożej z Lourdes. Kamień ma owalny kształt i surową, chropowatą powierzchnię. Przez jego środek biegnie wyraźne, poziome pęknięcie – niczym blizna, która podkreśla jego pierwotny charakter i siłę. Całość spoczywa na kamiennej podstawie, w której osadzono niewielką, metalową tabliczkę fundacyjną.
Na szczycie głazu stoi smukła postać Maryi. Ubrana w białą szatę i welon, z niebieską szarfą przewieszoną w pasie, nawiązuje do klasycznego wizerunku Matki Bożej z Lourdes. Dłonie ma złożone do modlitwy, głowę lekko pochyloną, a na prawym ręku zawieszony różaniec. Jej twarz wyraża skupienie i łagodność. Jasna figura wyraźnie kontrastuje z ciężarem i surowością kamienia, jakby duchowość wyrastała wprost z materii natury.
Prawdziwe znaczenie tego miejsca odkrywamy jednak, czytając inskrypcję u podstawy. Na wykonanej z brązu tabliczce widnieje cytat przypisywany papieżowi Janowi Pawłowi II: „BOGU DZIĘKUJCIE, DUCHA NIE GAŚCIE”. To motto prowadzi dalej – do osobistej historii fundatora.
Z dalszej części napisu dowiadujemy się, że kapliczka jest wotum wdzięczności za cudowne uzdrowienie żony fundatora, Larisy. „BO KIEDY NAUKA I CZŁOWIEK ZAWIÓDŁ, POZOSTAJE MODLITWA DO BOGA I JEGO MATKI” – głosi inskrypcja. Autor dziękuje Matce Bożej z Lourdes za otrzymaną łaskę, prosi o dalszą opiekę oraz o łaski dla rodzin parafii. Wotum zostało przekazane jako dar dla parafii Ulan-Majorat. Pod tekstem widnieje podpis: Marek Lipko oraz data – 3 maja 2010 roku.
W świetle tych słów kapliczka nabiera głębszego wymiaru. Nie jest już tylko elementem sakralnego krajobrazu. Staje się świadectwem dramatycznego doświadczenia i wiary, która – jak sugeruje napis – pozostała ostatnią nadzieją w chwili, gdy zawiodły inne możliwości.
Dziś figura na głazie przypomina o tamtej historii każdemu, kto zatrzyma się obok. Surowy kamień symbolizuje trwałość, Maryja – opiekę i wstawiennictwo, a tabliczka – potrzebę zachowania pamięci. To nie tylko miejsce modlitwy, lecz także trwały znak wdzięczności wpisany w przestrzeń parafii i lokalnej wspólnoty.
Komentarze obsługiwane przez CComment