POZNAJCIE

Cudze chwalicie, swoje poznajcie... (cz. 269)

W Kolembrodach (gm. Komarówka Podlaska) znajduje się miejsce szczególne – Sanktuarium Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny. To tutaj od wieków wierni doświadczają niezwykłej opieki Matki Bożej Kolembrodzkiej, powierzając Jej swoje troski i prośby. Legenda głosi, że sama Maryja wybrała sobie to miejsce na swoją siedzibę, a historia i liczne świadectwa potwierdzają Jej obecność i działanie.

Historia kultu Matki Bożej Kolembrodzkiej sięga XVII wieku i wiąże się z postacią króla Jana III Sobieskiego. W 1679 roku, podczas polowania w tutejszych borach, monarcha oddalił się od swego orszaku i zagubił w gęstym lesie. W obliczu niebezpieczeństwa zwrócił się do Najświętszej Maryi Panny, błagając o ratunek. Wówczas, pośród zarośli, ukazała mu się jasna postać. Król rozpoznał w niej Matkę Bożą, która wskazała mu drogę powrotną i uchroniła go przed śmiercią.

Tego samego wieczoru, już po odnalezieniu drogi i spędzeniu nocy w pobliskich Łomazach, Sobieskiemu objawiła się Maryja we śnie, nakazując mu wybudowanie kościoła w miejscu objawienia. Wypełniając Jej wolę, monarcha ufundował świątynię i ofiarował do jej głównego ołtarza swój obozowy obraz Matki Bożej z Dzieciątkiem, który towarzyszył mu podczas wyprawy wiedeńskiej. Od tego momentu zaczęły napływać liczne świadectwa cudów i łask, jakich doznawali pielgrzymi modlący się przed tym świętym wizerunkiem.

Obraz Matki Bożej Kolembrodzkiej przedstawia Maryję trzymającą na rękach Dzieciątko Jezus. Jest to bizantyjska ikona średniej wielkości, malowana temperą na drewnie. Wizerunek odznacza się bogatą symboliką i głębokim duchowym wyrazem. Twarz Matki Bożej emanuje łagodnością i troską, a spojrzenie zdaje się podążać za wiernym, który zwraca się do Niej w modlitwie. Dzieciątko Jezus, ukazane w tradycyjnej pozie, błogosławi prawą ręką. Złocone tło obrazu podkreśla świętość postaci i nadaje mu ponadczasowy charakter.

Historia sanktuarium w Kolembrodach jest nierozerwalnie związana z losami unitów, którzy w okresie prześladowań gromadzili się w pobliskich lasach na tajnych nabożeństwach zwanych misjami. W 1875 roku, po likwidacji unickiej diecezji chełmskiej, władze carskie przejęły świątynię i przekształciły ją w cerkiew prawosławną. Wierni zostali zmuszeni do przyjęcia prawosławia, ale mimo represji nie porzucili swojej wiary. W 1915 roku Rosjanie podpalili plebanię i budynki gospodarcze, jednak sam kościół ocalał. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, w 1919 roku, przywrócono parafię rzymskokatolicką, a w 1935 roku wzniesiono nowy, trzynawowy kościół na miejscu starej, drewnianej świątyni.

Dziś Kolembrody przyciągają pielgrzymów nie tylko z najbliższej okolicy, ale i z całej Polski. Wierni przybywają tu indywidualnie i w grupach, często zatrzymując się po drodze do Kodnia. Szczególnie uroczyście obchodzone są odpusty w pierwszą niedzielę lipca (ku czci Matki Bożej Kolembrodzkiej), 14 września (Podwyższenia Krzyża Świętego), 1 maja (św. Józefa, patrona dobrej śmierci) oraz w drugą niedzielę lipca, kiedy wspominane są misje unickie w pobliskim lesie Sumierz.

W archiwum parafialnym znajduje się księga zawierająca opisy licznych cudów i łask otrzymanych za wstawiennictwem Matki Bożej Kolembrodzkiej. Jej cudowny obraz należy do grona pierwszych koronowanych wizerunków Maryi w Polsce, a Jego blask nieprzerwanie przyciąga spragnionych duchowego ukojenia pielgrzymów.

Idźmy więc i my do Matki Kolembrodzkiej. Powierzmy Jej swoje troski, a Ona przyjmie nas z otwartym sercem, wskazując drogę do swojego Syna.