Cudze chwalicie, swoje poznajcie... (cz. 282)
W Wygnance (gm. Kąkolewnica), nieopodal skrzyżowania dróg prowadzących do Berezy, Kąkolewnicy i Międzyrzeca Podlaskiego, znajduje się dawny cmentarz epidemiczny. Usytuowany tuż przy drodze w kierunku Berezy, położony jest na naturalnym wyniesieniu terenu, wśród wysokich sosen, które zdają się otulać go zielonym murem.
Dziś o jego pierwotnej funkcji przypominają jedynie pozostałości – fragmenty ziemnego wału i pojedyncze kamienie polne, które niegdyś mogły stanowić część ogrodzenia. Nekropolia powstała najprawdopodobniej pod koniec XIX wieku; chowano tu m.in. żołnierzy poległych podczas I wojny światowej. Cmentarz zamknięto w 1920 roku, lecz jego wartość historyczna została doceniona – wpisano go, wraz z otaczającym drzewostanem, do rejestru zabytków województwa lubelskiego.
Szczególnym miejscem w obrębie cmentarza jest nagrobek poświęcony Bolesławowi Karwowskiemu – żołnierzowi, który zginął podczas II wojny światowej. Jak głosi przekaz, został zatrzymany przez granatową policję, a w trakcie próby ucieczki postrzelony. Planowano jego odbicie, jednak akcja nie doszła do skutku. Ranny Karwowski, obawiając się wykrycia posiadanej broni i brutalnych represji, zdecydował się odebrać sobie życie. Dramat rozegrał się w lesie wygnanowskim, około dwóch kilometrów od miejsca jego upamiętnienia.
Pomnik powstał dzięki zaangażowaniu członków Związku Bojowników o Wolność i Demokrację, którzy pragnęli ocalić pamięć o jego poświęceniu. Wyryty na nim napis głosi: Ś. † P. / BOLESŁAW / KARWOWSKI / PODOFICER A.K. / ŻYŁ LAT 31 / ZG. OD KULI OKUPANTA / DN. 22 VI 1942 r. / CZEŚĆ JEGO PAMIĘCI /.
Dziś to miejsce – choć ciche i rzadko odwiedzane – wciąż opowiada o losach ludzi, którym przyszło żyć (i umierać) w burzliwych czasach. Wśród drzew, z dala od zgiełku, historia przemawia do tych, którzy potrafią się zatrzymać i posłuchać.
Komentarze obsługiwane przez CComment